Is het de zomer… of ben ik het?
Ik geniet van de zomer. Echt waar. Van de lange avonden, lekker buiten zijn en de zon op mijn gezicht. Maar sinds ik in de overgang ben, beleef ik warmte toch nét even anders.
Waar anderen zeggen: "Wat is het heerlijk weer!", denk ik vooral: waar staat de ventilator?
En dan de nachten... Die lijken inmiddels een vast patroon te hebben. Rond drie uur word ik wakker. Badend in het zweet, alsof iemand stiekem een emmer water over me heen heeft gegooid. Net als ik weer een beetje in slaap val, gaat mijn interne wekker rond vijf uur opnieuw af. Weer hetzelfde verhaal. Dekbed af, dekbed erop, kussen omdraaien... en hopen dat ik nog een uurtje slaap mee kan pakken.
Alsof dat nog niet genoeg is, kreeg ik er ook nog een frozen shoulder bij. Blijkbaar vond mijn lichaam dat alleen warme nachten niet uitdagend genoeg waren. Een bh aantrekken, mijn haar doen of iets uit een hoog kastje pakken... ineens heb je door hoeveel je eigenlijk met één schouder / arm doet.
Vroeger had ik me hier enorm tegen verzet. Nu probeer ik er anders naar te kijken. Mijn lichaam werkt niet tegen me. Het vraagt me om beter voor mezelf te zorgen. Om vaker rust te nemen, mijn grenzen te bewaken en wat liever voor mezelf te zijn.
En eerlijk? Soms moet ik er gewoon om lachen. Want als je 's nachts een persoonlijke tropische regenbui meemaakt en overdag rustig aan mag doen, kun je maar beter je gevoel voor humor bewaren.
De overgang is voor iedere vrouw anders. Maar als jij jezelf hierin herkent, weet dan:
je bent niet alleen.
Hoe zijn jouw nachten?
Slaap jij nog door of heeft jouw lichaam ook besloten om een eigen nachtprogramma te draaien? Ik lees je verhaal graag.